Wysmakowana aranżacja salonu kąpielowego przypomina teatralną scenografię buduaru, gdzie retro splata się z awangardowymi elementami. To nie przypadek, bo wnętrze zostało zaprojektowane przez scenografa. W stylizacji wykorzystano stare przedmioty, zgromadzone przez właścicieli, które po odnowieniu zyskały nowy wymiar. Oś kompozycji wyznaczyła mozaika w kształcie koła, usytuowana centralnie na posadzce, oraz zawieszony nad nią efektowny kryształowy żyrandol. Rozchodzące się koliście wyłom wprowadza nieregularna płaszczyzna z łamanych płytek. W zwariowanym rysunku antracytowe i jasnoszare plamy rozlewają się po ścianach i podłodze wokół sedesu oraz kabiny prysznicowej. Ściany ponad nimi mają ciemny czerwonopomarańczowy kolor. Ich postarzana powierzchnia to efekt zastosowania dekoracyjnej techniki malowania. Tą intensywną, odważną kolorystykę złamały i wprowadziły intrygujący kontrast szarości na płytkach ceramicznych oraz biel urządzeń sanitarnych i sztukaterii w kształcie monogramu przy suficie. W funkcje salonu kąpielowego wpisany jest relaks i odpoczynek; tutaj spędza się mnóstwo czasu, często we dwoje, bez pośpiechu i niekoniecznie w wannie. Zwykle jest wnętrzem sytuowanym przy małżeńskiej sypialni, niedostępnym dla gości. Meble wypoczynkowe: fotele, łóżka relaksacyjne, sofy to jego nieodzowny element. W prezentowanym salonie do relaksu zaprasza ich pierwowzór – szezlong. Umieszczony w wykuszu zalanym promieniami słońca, pozwala na kontemplowanie krajobrazu za oknem, zagłębienie się w lekturze czy asystowanie przy kąpieli drugiej osoby. Specjalnie zaprojektowana do tego wnętrza toaletka została wykonana ze starej maszyny do szycia „Singer”. Do jej żeliwnego stelaża przykrytego blatem z grubego szkła dorobiono lustro z ażurowymi, zamykanymi “okiennicami”. Ich secesyjny wzór, przefiltrowany przez naturalne światło, przyciąga wzrok, a toaletka staje się rodzajem rzeźby zdradzającej artystyczne zamiłowania właścicielki. Do wykwintnej barokowej formy szezlonga nawiązuje owalna wanna na rzeźbionych nóżkach i z malowniczo wygiętymi krawędziami, wysunięta do środka salonu. Wykonana z emaliowanego żeliwa, przystosowana jest do kąpieli w towarzystwie. Uzupełnia ją monumentalna, zamontowana w podłodze bateria stylizowana na przełom XIX i XX wieku – z dwoma kurkami i okrągłą główką prysznica. Wannie towarzyszą proste, łatwe do przestawienia meble. Na krześle z rattanowym siedziskiem można położyć ręcznik kąpielowy albo usiąść podczas wykonywania zabiegów pielęgnacyjnych. Blat szafeczki na kółkach jest wygodną powierzchnią odstawczą na kosmetyki kąpielowe – wystarczy przesunąć ją na czas kąpieli bliżej wanny.

Zawieszone nad wanną podłużne lustro w stylowych, złoconych ramach podkreśla salonowy charakter łazienki. W takim towarzystwie wanna staje się miejscem kąpieli dla przyjemności, a nie z potrzeby utrzymania higieny. Naprzeciwko umieszczono drugie zwierciadło, także w złoconych ramach. Wieńczy ono umywalkę retro wyposażoną w sztorcową baterię z długą, łagodnie wygiętą wylewką i dwoma kurkami. Z konwencji spokojnego retro wyłamuje się strefa kabiny prysznicowej oraz sedesu, wyznaczona przez ostatnią linię koła z płytek.

Toaletka to stara maszyna do szycia “Singer”. Do jej żeliwnego stelaża dorobiono blat z grubego szkła oraz lustro z ażurowymi “okiennicami” po bokach.

Skrzydło drzwi kabiny prysznicowej jest przymocowane do masywnej kolumny, wspartej o sufit i posadzkę. W obrysie brodzika znajduje się wnęka ze szklanymi półkami na kosmetyki i drążkiem na ręcznik.

Sedes ustawiono we wnęce przy wejściu. Jest to model z tej samej linii retro co umywalka. Mozaika chroni ścianę w miejscach narażonych na zabrudzenie, wyżej świeżo nałożony tynk pomalowano czerwonopomarańczową farbą.

Młode, jędrne ciało to marzenie każdej kobiety. Cudów jednak nie ma – z czasem skóra traci sprężystość, gładkość i młodzieńczy wygląd. Ten proces może przebiegać szybciej lub wolniej -zależy to od trybu życia, indywidualnych predyspozycji, ale także w ogromnym stopniu od tego, jak dbamy o utrzymanie dobrego wyglądu skóry. Tymczasem większość kobiet przywiązuje wagę do pielęgnacji twarzy, stosuje kremy, maseczki, poddaje się zabiegom oczyszczania w salonach kosmetycznych, a bywa, że zaniedbuje inne partie ciała. Warto pamiętać, że wiek kobiety, pomimo zadbanej, gładkiej twarzy, zdradza właśnie wygląd dekoltu. Wrogowie jędraości Na zmniejszenie jędrności biustu wpływa wiele czynników. Przede wszystkim proces starzenia się skóry, co powoduje jej mniejszą elastyczność – wówczas piersi obniżają się pod wpływem własnego ciężaru. Stan skóry i tkanki podskórnej piersi zmienia się podczas ciąży i karmienia dziecka, a także gwałtownych skoków wagi. Wrogami biustu są też źle dopasowane, uciskające biustonosze. Uważajmy, aby piersi nie stały się ofiarą mody lansującej opalanie topłes, będące jednym z największych, a jednocześnie łatwych do wyeliminowania zagrożeń delikatnej skóry. Intensywne działanie promieni UV powoduje wysuszenie i przyspiesza tworzenie się zmarszczek. Także przegrzanie piersi – podczas opalania opalania, ale również w kąpieli czy w saunie – zmniejsza elastyczność skóry.

Jest kilka żelaznych zasad, które pozwolą utrzymać piersi i dekolt w doskonałej kondycji. Przede wszystkim należy wyrobić sobie nawyk utrzymywania prostej sylwetki i masaż – odpowiednio napięte mięśnie piersiowe podtrzymują biust na właściwym miejscu. Ogromne znaczenie ma też gimnastyka. Choć same piersi nie są zbudowane z mięśni i nie da się ich modelować tak jak pośladki czy brzuch, to jednak mocne, wytrenowane mięśnie klatki piersiowej i pleców nadają im ładniejszy wygląd. Dbając o biust skupiamy się na statycznych ćwiczeniach górnej części ciała. Podczas uprawiania sportów – zwłaszcza intensywnego aerobiku czy joggingu – należy nosić specjalny elastyczny biustonosz, który uchroni przed niepożądanym rozciąganiem skóry biustu i dekoltu. Na jędrność piersi doskonale działa pływanie, najlepiej klasyczną „żabką”. Powinnyśmy pamiętać o zbawiennym działaniu masażu, który warto połączyć ze stosowaniem specjalnych kosmetyków.
Najlepszym sposobem na zwiększenie napięcia skóry i jędrności biustu jest stosowanie specjalnych kosmetyków. Sprawdzają się one przede wszystkim w profilaktyce, wcieranie nawet najdroższego kremu nie przywróci dawnego kształtu wyraźnie opadniętym piersiom.

Natomiast rozpoczęcie ich systematycznego stosowania przed 30. rokiem życia przyniesie dobre, długotrwałe efekty. W drogeriach dostępne są kosmetyki do pielęgnacji piersi w postaci kremów, lekkich żeli, sprayów. Zawierają substancje silnie nawilżające i odżywcze, które poprawiają ukrwienie skóry, uelastyczniają, likwidują drobne zmarszczki. Niektóre nowoczesne preparaty dają natychmiastowy efekt „uniesienia” biustu, dzięki zawartości składników tworzących niewidoczną, elastyczną warstwę podtrzymującą. Nakładanie kremu ujędrniającego biust warto poprzedzić odpowiednim przygotowaniem skóry i monogramy. Podczas brania prysznica pobudzamy krążenie chłodnym strumieniem wody, następnie dobrze jest wykonać delikatny peeling. Dopiero wówczas, na osuszoną skórę, nakładamy odpowiedni krem, wmasowując go od dołu piersi do nasady szyi. Jak w przypadku wszystkich preparatów poprawiających kondycję skóry, ważna jest systematyczność stosowania kosmetyków – a wtedy piękny dekolt przez lata będzie powodem do dumy.