Szezlong obok wanny

Odrobina tradycji, szczypta awangardy, do woli fantazji i duża powierzchnia – to recepta na komfortowy salon kąpielowy. Gdy owalna wanna na rzeźbionych nóżkach kusi aromatyczną kąpielą, a wygodny szezlong chwilą na marzenia i kontemplację krajobrazu za oknem, trudno im się oprzeć.

Wysmakowana aranżacja salonu kąpielowego przypomina teatralną scenografię buduaru, gdzie retro splata się z awangardowymi elementami. To nie przypadek, bo wnętrze zostało zaprojektowane przez scenografa. W stylizacji wykorzystano stare przedmioty, zgromadzone przez właścicieli, które po odnowieniu zyskały nowy wymiar. Oś kompozycji wyznaczyła mozaika w kształcie koła, usytuowana centralnie na posadzce, oraz zawieszony nad nią efektowny kryształowy żyrandol. Rozchodzące się koliście wyłom wprowadza nieregularna płaszczyzna z łamanych płytek. W zwariowanym rysunku antracytowe i jasnoszare plamy rozlewają się po ścianach i podłodze wokół sedesu oraz kabiny prysznicowej. Ściany ponad nimi mają ciemny czerwonopomarańczowy kolor. Ich postarzana powierzchnia to efekt zastosowania dekoracyjnej techniki malowania. Tą intensywną, odważną kolorystykę złamały i wprowadziły intrygujący kontrast szarości na płytkach ceramicznych oraz biel urządzeń sanitarnych i sztukaterii w kształcie monogramu przy suficie. W funkcje salonu kąpielowego wpisany jest relaks i odpoczynek; tutaj spędza się mnóstwo czasu, często we dwoje, bez pośpiechu i niekoniecznie w wannie. Zwykle jest wnętrzem sytuowanym przy małżeńskiej sypialni, niedostępnym dla gości. Meble wypoczynkowe: fotele, łóżka relaksacyjne, sofy to jego nieodzowny element. W prezentowanym salonie do relaksu zaprasza ich pierwowzór – szezlong. Umieszczony w wykuszu zalanym promieniami słońca, pozwala na kontemplowanie krajobrazu za oknem, zagłębienie się w lekturze czy asystowanie przy kąpieli drugiej osoby. Specjalnie zaprojektowana do tego wnętrza toaletka została wykonana ze starej maszyny do szycia „Singer”. Do jej żeliwnego stelaża przykrytego blatem z grubego szkła dorobiono lustro z ażurowymi, zamykanymi “okiennicami”. Ich secesyjny wzór, przefiltrowany przez naturalne światło, przyciąga wzrok, a toaletka staje się rodzajem rzeźby zdradzającej artystyczne zamiłowania właścicielki. Do wykwintnej barokowej formy szezlonga nawiązuje owalna wanna na rzeźbionych nóżkach i z malowniczo wygiętymi krawędziami, wysunięta do środka salonu. Wykonana z emaliowanego żeliwa, przystosowana jest do kąpieli w towarzystwie. Uzupełnia ją monumentalna, zamontowana w podłodze bateria stylizowana na przełom XIX i XX wieku – z dwoma kurkami i okrągłą główką prysznica. Wannie towarzyszą proste, łatwe do przestawienia meble. Na krześle z rattanowym siedziskiem można położyć ręcznik kąpielowy albo usiąść podczas wykonywania zabiegów pielęgnacyjnych. Blat szafeczki na kółkach jest wygodną powierzchnią odstawczą na kosmetyki kąpielowe – wystarczy przesunąć ją na czas kąpieli bliżej wanny.

Zawieszone nad wanną podłużne lustro w stylowych, złoconych ramach podkreśla salonowy charakter łazienki. W takim towarzystwie wanna staje się miejscem kąpieli dla przyjemności, a nie z potrzeby utrzymania higieny. Naprzeciwko umieszczono drugie zwierciadło, także w złoconych ramach. Wieńczy ono umywalkę retro wyposażoną w sztorcową baterię z długą, łagodnie wygiętą wylewką i dwoma kurkami. Z konwencji spokojnego retro wyłamuje się strefa kabiny prysznicowej oraz sedesu, wyznaczona przez ostatnią linię koła z płytek.

Toaletka to stara maszyna do szycia “Singer”. Do jej żeliwnego stelaża dorobiono blat z grubego szkła oraz lustro z ażurowymi “okiennicami” po bokach.

Skrzydło drzwi kabiny prysznicowej jest przymocowane do masywnej kolumny, wspartej o sufit i posadzkę. W obrysie brodzika znajduje się wnęka ze szklanymi półkami na kosmetyki i drążkiem na ręcznik.

Sedes ustawiono we wnęce przy wejściu. Jest to model z tej samej linii retro co umywalka. Mozaika chroni ścianę w miejscach narażonych na zabrudzenie, wyżej świeżo nałożony tynk pomalowano czerwonopomarańczową farbą.

Nimfy hydromasaż

Motywy zaczerpnięte ze sztuki starożytnej grecji połączono w tej łazience z nowoczesnością – powstało wnętrze reprezentacyjne, w którym domownicy lubią spędzać czas relaksując się w wannie z hydromasażem.

Aranżacja łazienki w szczecinie jest kontynuacją stylu retro pozostałej części domu. Niewielkie podwyższenie podłogi umownie podzieliło łazienkę na dwie części: kąpielową – z wanną oraz higienicznotoaletową – z sedesem, bidetem i umywalką.

Umywalka z odkrytym frontem, wykończonym ceramiczną “falbaną”, jest jednocześnie blatem ustawionej pod nią szafki. Mebel ma front z giętego drewna, powtarzający kształt umywalki.

Płaskorzeźba przedstawiająca mitologiczną scenę kąpieli to gotowy dekor z trawertynu. Wkomponowano ją w płytki imitujące wapienną skałę. Postarzające pęknięcia i ubytki tworzą złudzenie, że płaskorzeźba jest antykiem.

Upływ czasu sprawił, że wybudowany w latach 80. dom stał się niefunkcjonalny. Zmieniły się mody i potrzeby jego mieszkańców. Generalny remont był doskonałą okazją do unowocześnienia budynku i zmiany funkcji niektórych pomieszczeń. Nowy wizerunek – domowego wellness i toalety dla gości – otrzymała także łazienka na parterze domu. Wcześniej znajdowało się tutaj niewielkie, typowo higieniczne pomieszczenie -zdaniem właścicieli zdecydowanie za małe i mało reprezentacyjne, zwłaszcza, że sąsiaduje z salonem. Przesunięcie ścian było nieuniknione. Ponieważ część murów to ściany nośne, łazienkę można było powiększyć tylko wzdłuż – kosztem przedpokoju. Zmieściła się jednak narażona, dwuosobowa wanna z hydromasażem, o której gospodarze marzyli od dawna. Umieszczono ją pod oknem, na niewielkim podwyższeniu podłogi, zaakcentowanym innym ułożeniem płytek ceramicznych. Różnica poziomów podłogi umownie podzieliła łazienkę na część kąpielową oraz higieniczno-toaletową. Ultranowoczesna wanna, wyposażona w baterię retro w kolorze mosiądzu, płynnie wpisała się w aranżację “starożytnej” łazienki. Do odpoczynku w niej zapraszają nimfy na płaskorzeźbie ściennej, sprzęt grający oraz mięciutkie ręczniki ułożone na  szklanych  półkach.

Wykwintne danie

Przestronny dom urządzono w klasycznym stylu – w ciemnym drewnie, z ozdobnym kominkiem opalanym drewnem oraz wygodnymi, skórzanymi sofami i fotelami. Aranżacja kuchni w efektowny sposób łączy klasyczne elementy z nowoczesnymi akcentami ze stali i szkła.

Aranżacja kuchni, wyposażenie, zastosowane materiały i kolorystyka, mają bezpośredni związek ze stylem życia mieszkańców, czasem spędzanym w kuchni na przyrządzaniu potraw, uwagą przywiązywaną do wspólnego przygotowywania i spożywania posiłków. Ustabilizowane życie rodzinne często wiąże się ze zwrotem ku klasyce, co pomaga w budowaniu poczucia bezpieczeństwa, ciepła, przytulności. Przestronny dom jednorodzinny urządzono w klasycznym stylu. W salonie wybudowano masywny kominek z ozdobnym gzymsem, przed nim ustawiony został komplet mebli wypoczynkowych – wygodnych, zachęcających do spędzania długich godzin na lekturze lub przyglądaniu się płomieniom. Klasycznie białe, gładkie ściany zdobią obrazy, na gzymsie kominka ustawiono rodzinne fotografie. Również kuchnia ma podobny charakter, budowany przez stonowaną kolorystykę, solidną, drewnianą zabudowę. Jest to pomieszczenie zamknięte, połączone z salonem efektownymi, drewnianymi drzwiami. Wypełniające niemal całe skrzydło przeszklenie przecinają szprosy. Obok drzwi umieszczono, odpowiadający ich wysokości, wąski pas szkła witrażowego, zdobnego w abstrakcyjne motywy roślinne. Kuchnia jest także połączona otwartym przejściem z holem.

Zabudowę kuchenną tworzy długi ciąg szafek kuchennych i barków na alkohol wzdłuż jednej ze ścian pomieszczenia plus krótszy, wypełniający niewielką wnękę pod oknem; tu znalazł się zlewozmywak i zabudowana zmywarka do naczyń. Pani domu lubi przyrządzać wymyślne dania, zależało jej na kuchni dobrze wyposażonej, przestronnej, z ergonomicznie rozplanowanymi strefami roboczymi. Wyposażenie kuchni zachęca więc do realizowania najbardziej fantazyjnych przedsięwzięć kulinarnych. Ciąg roboczy rozpoczyna szafka-słupek z zabudowanymi piekarnikiem i ekspresem do kawy, dalej biegnie długi blat, szafki stojące i wiszące, częściowo przeszklone. Serce kuchni, czyli płyta grzejna, to wysokiej jakości sprzęt, w którym ceramicznym polom grzejnym towarzyszy elektryczny grill. Płyta jest lekko wysunięta przed linię pozostałej zabudowy, co ułatwia obsługę. Wieńczy ją stalowy okap. Do wykonania mebli użyto płyty meblowej w kolorze ciemnobrązowego drewna orzecha. Jego barwę efektownie skontrastowano z jasnym granitem, z którego zrobiony jest blat roboczy oraz osłona ścian nad blatem. Stonowaną, naturalną gamę kolorów obecnych w kuchni uzupełnia okładzina podłogowa z beżowych płyt terakoty. Nowoczesny akcent do wnętrza wprowadzają elementy ze stali nierdzewnej – kuchenne akcesoria łazienkowe zawieszone na relingu zamontowanym na granitowej ścianie nad płytą grzejną, front piekarnika, okap, panel sterujący zmywarki oraz wolno stojąca chłodziarko-zamrażarka.

Kontrapunktem dla stylowej aranżacji i klasycznego charakteru wnętrza jest także obecność szkła – wykonano z niego półeczki w narożniku w pobliżu zlewozmywaka; matowe, lekko barwione szkło pojawia się także w formie nowoczesnego, okrągłego stolika o nogach z polerowanej stali. Ten zgrabny mebelek to miejsce spożywania śniadań i szybkich codziennych posiłków – podczas uroczystych okazji rodzina spotyka się przy stole w salonie.

Płyta grzejna to wysokiej jakości sprzęt, w którym ceramicznym polom grzejnym towarzyszy elektryczny grill. Jest ona lekko wysunięta przed linię pozostałej zabudowy, co ułatwia obsługę. Płytę wieńczy stalowy okap o szerokiej czaszy i dużej mocy pochłaniania.
Przestronny dom jednorodzinny urządzono w klasycznym stylu. W salonie uwagę zwraca masywny kominek z ozdobnym gzymsem, przed nim umieszczono komplet obszernych, wygodnych mebli wypoczynkowych. Klasycznie białe, gładkie ściany zdobią obrazy.
Kuchnia to pomieszczenie zamknięte, połączone z salonem drewnianymi, przeszklonymi drzwiami. Obok drzwi umieszczono, odpowiadający ich wysokości, wąski pas szkła witrażowego, zdobnego w abstrakcyjne motywy roślinne.

Ziołowe kąpiele

Bywają dni, kiedy nic nie wychodzi, a kłopoty wręcz sypią się na głowę. W takich chwilach denerwują nawet drobne codzienne sprawy do tego ten okropny ból głowy, bezsenność i ciągłe zmęczenie… Zamiast sięgać po leki czy kolejnego papierosa, zanurz się w ziołowej kąpieli lub skorzystaj z pomocy psychologa.

W wannie znakomicie rozluźnia mięśnie, uspokaja układ nerwowy, a nawet w pewnym stopniu uśmierza ból. Odprężająco działa również szum wody i jej mieniący się lazurem kolor – nie bez przyczyny na wakacje najchętniej jeździmy nad morze, jezioro, rzekę. Aby wzmocnić efekt terapeutyczny, warto do wody dodać zioła. Zawierają substancje o działaniu wzmacniającym, przeciwbólowym i uspokajającym. Organizm ludzki pozwala odwrócić uwagę od kłopotów oraz zapomnieć o niepowodzeniach i przykrościach. Podczas kąpieli można posłuchać ulubionej muzyki, zapalić kadzidełko czy nastrojową świecę albo lampę. Kojąco działają zapachy aromatera-peutycznych olejków unoszących się w powietrzu. Wychodząc z wanny, postarajmy się zostawić w niej swoje kłopoty.

Ważnym elementem aranżacji łazienki jest wykończenie podłogi oraz ścian i sufitu. Posadzkę pokryto jasnobeżowymi, przecieranymi płytkami. Strefę umywalkową akcentuje szachownica ułożona pod kątem 45 stopni w stosunku do ścian, w której beż przeplata się z butelkową zielenią – te kolory, obok bieli, królowały w łazienkach pierwszej połowy XX wieku. Płytki wspinają się następnie do połowy wysokości ścian. Wyżej wykończono je winylową tapetą w delikatne beżowe paski, odporną na działanie wilgoci. Historycznym odnośnikiem jest tutaj także „staroświecki” sposób ułożenia płytek: ciemniejsze cokoły wanny i ścian, okalająca łazienkę szeroka bordiura, ścięty narożnik obudowy wanny. Te szczegóły, akcesoria łazienkowe, podobnie jak sztukateria na krawędziach sufitu, udrapowana zasłonka w oknie, kopie rycin na ścianach z projektami XlX-wiecznych wanien czy mosiężne kinkiety i żyrandol, tworzą klimat przedwojennej willi.

Na osłabienie nerwowe
200-300 g kłączy tataraku 2 litry zimnej wody
Kłącza zalać wodą, pozostawić na 2 godz. Następnie ogrzewać przez 2-3 min., przecedzić. Odwar wlać do wanny z ciepłą wodą. Zalecany czas kąpieli – 5-10 min. Z tej kąpieli najlepiej korzystać rano.

Na wyczerpanie nerwowe
7 garść ziela arcydzięgla 7 litr wody
Ziele zalać wodą i ogrzewać pod przykryciem przez 10 min. Pozostawić na 15 min., przecedzić, odwar wlać do wanny z ciepłą wodą. Zalecany czas kąpieli – 3 min.

Kąpiel stóp na migrenę
7 filiżanka liści rozmarynu 1-2 litry wrzącej wody Rozmaryn zalać wrzątkiem i pozostawić po przykryciem na 20 min. Przecedzić i wlać do miski z gorącą wodą. Obok przygotować miskę z zimną wodą. Czas moczenia stóp -10 min. w gorącej wodzie, kilka sekund w zimnej. Zabieg kilkakrotnie powtórzyć.

Orzeźwiająca i wydelikatniająca
1 garść płatków róży Płatki wsypać do woreczka lnianego i zawiesić go na kranie wanny. Napełniać wannę do połowy objętości, tak, aby gorąca woda przepływała przez woreczek. Po kilkunastu minutach woreczek wycisnąć. Uzupełnić wannę letnią wodą. Czas kąpieli – 1 5 min.

Woda i ogień – dwa żywioły w łazience

W salonie kąpielowym – potrzeba czy wyrafinowana ekstrawagancja? Trzaskający ogień towarzyszący zabiegom pielęgnacyjnym uspokaja, wycisza, pomaga skupić sic, ale i odprężyć. Nadaje wymiar i wymusza nowe zachowania. Kominek w łazience to pomysł dla odważnych posiadaczy przestronnych wnętrz.

Ciekawym rozwiązaniem może być kominek dwustronny, np. umieszczony pomiędzy sypialnią a łazienką małżeńską albo salonami wypoczynkowym i kąpielowym. Wówczas ogień jest widoczny z obu pomieszczeń. Kominek jest więc przede wszystkim niezwykle intrygującą propozycją do przestronnych wnętrz, w których oczyszczenie ducha jest równie ważne co oczyszczenie ciała. Będzie w nich oryginalnym elementem aranżacyjnym, ale i czynnikiem kreującym nastrój. Czy można wymarzyć sobie bardziej romantyczną atmosferę dla relaksującej, odprężającej kąpieli w wannie czy też wieczoru poświęconego tylko pielęgnowaniu swojej urody?

Instalacja kominka w łazience wiąże się jednak z wieloma uwarunkowaniami technicznymi. Czasami jest niemożliwa z obiektywnych powodów np. braku komina, miejsca na składowanie opału czy, jeśli łazienka jest na wyższej kondygnacji, zbyt słabego stropu. Obawy może budzić także absorbująca obsługa, zapach dymu, uciążliwe rozpalanie ognia. Te problemy są jednak do pokonania – należy tylko wybrać odpowiedni rodzaj kominka uwzględniając przy tym potrzeby i przyzwyczajenia mieszkańców. Poza tym trzeba mieć przekonanie do słuszności takiego rozwiązania, no i zdobyć się na odrobinę odwagi.

Takie kominki są najpopularniejsze w Polsce. Mogą mieć otwarte palenisko, wtedy służą przede wszystkim do dekoracji. Po zainstalowaniu wkładu lub kasety z szybą ognioodporną stają się dobrym źródłem ciepła. Aby zainstalować kominek na drewno, w łazience niezbędny jest dostęp do komina. Zanim wybierzemy kominek, trzeba się upewnić czy wysokość i przekrój komina są wystarczające, aby ciąg był dobry.

Kominek dobrze prezentuje się w dużych łazienkach i salonach kąpielowych o wyrafinowanej aranżacji, które są jednocześnie miejscem odpoczynku i odprężenia. W małych wnętrzach jego instalowanie nie ma sensu. W łazience z kominkiem powinno być też wystarczająco dużo przestrzeni na ustawienie mebli niełazienkowych, które służyłyby do kontynuacji relaksu po wyjściu z wody, a więc różnego rodzaju leżanki, wygodne fotele, może niewielka biblioteczka. Reguły jednak nie ma – pomieszczenie do wypoczynku może być również osobne, sąsiadujące z łazienką. Projektowałam kiedyś łazienkę o powierzchni 25 m2, w domu pod Warszawą. Przed kominkiem umieściłam wolno stojącą wannę. Ta łazienka pełniła funkcję salonu kąpielowego i wypoczynkowego, w którym właściciele spędzają mnóstwo czasu. Kominek w łazience to rozwiązanie jeszcze rzadko spotykane, ale niewątpliwie efektowne.

Gazowy. Obsługa ogranicza się do regulowania wielkości płomienia. W porównaniu do kominków na drewno, łatwo je rozpalić. Na palenisku układane są polana ceramiczne, imitujące drewniane, które się nie spalają, ale mogą się żarzyć. Ich ułożenie warunkuje naturalny wygląd ognia. Niektóre kominki gazowe można podłączyć do przewodu powietrzno-spalinowego wyprowadzonego przez ścianę zewnętrzną. Gaz może być ziemny lub płynny (ze zbiornika), a palenisko – otwarte lub zamknięte.

Elektryczny. Jego instalacja jest najłatwiejsza i najtańsza. Niepotrzebne są komin, drewno na opał ani lepsza wentylacja. W takich kominkach rozmiłowani są Francuzi, Belgowie oraz Amerykanie. Na otwartym palenisku można układać polana drewniane lub ceramiczne. Efekt palącego się ognia jest jednak mniej naturalny niż w kominkach gazowych. Elektryczne kominki są dekoracją i mogą służyć jako dodatkowe źródło ogrzewania łazienki.

PIERWOTNIE znajdowało się tutaj ciasne, wąskie pomieszczenie, które miało pełnić funkcję łazienki przy małżeńskiej sypialni. Za radą projektantki wnętrz, właściciele zdecydowali się je powiększyć kosztem  sypialni.  Kilka dodatkowych metrów powierzchni pozwoliło na zainstalowanie pełnego programu funkcjonalnego, w tym bidetu, wanny i kabiny prysznicowej. Stylizacja łazienki na przełom XIX i XX wieku jest kontynuacją aranżacji całego domu. W takich stylowych wnętrzach, ponadczasowo eleganckich, gospodarze czują się najlepiej. Łazienka nie jest jednak wierną kopią wnętrz sprzed 100 lat, nie ma tu także zabytkowych przedmiotów. Choć pojawiły się w niej współczesne elementy, jak kabina prysznicowa czy podwieszane modele sedesu i bidetu, udało się odtworzyć specyficzny klimat przedwojennych willi z Piotrkowskiej w Łodzi czy oficerskiego Żoliborza w Warszawie. Większość wyposażenia pochodzi z oferty jednej firmy, istniejącej od 1748 r., w wyroby której często wyposażano ówczesne łazienki. Ich wzornictwo jest stylizowane właśnie na XIX/XX wiek – czas przełomu, w którym ukształtowały się klasyczne wzorce ceramiki sanitarnej i łazienkowego wyposażenia. Rozłożysta wanna – z owalną misą i wygodnymi blatami odstawczymi po obu stronach – wsparta jest na stelażu-szafce z ciemnego drewna, z podłużnymi wieszakami na ręczniki. Przypomina to XIX-wieczne umywalnie, które w czasach, gdy w domach nie było łazienek, ustawiano w sypialniach. Brzegi umywalki mają charakterystyczne frezowane krawędzie zapobiegające rozchlapywaniu wody na podłogę. Ten sam motyw, wnoszący dyskretny powiew retro, powtarza się na krawędziach porcelanowych blatów szafek stojących obok umywalki, wanny oraz sedesu i bidetu. Nad umywalką – stylowe lustro z tej samej, „stuletniej” linii wzorniczej. Do przechowywania kosmetyków pani i pana domu służą dwie wiszące szafki zamykane drzwiczkami z mlecznego szkła oprawionego w drewniane ramy.

Podumywalkowy stelaż służy jako miejsce przechowywania i odwieszania ręczników. Na łazienkowe drobiazgi są przeznaczone dwie stojące szafki po bokach umywalki oraz zawieszone nad nimi przeszklone szafeczki.
Beżowo-zielona szachownica na posadzce wyznacza strefę umywalkową. Ściany do połowy wysokości wypełniają płytki, wyżej znajduje się winylowa tapeta. Sposób ułożenia płytek-ciemne cokoły na ścianach i wannie, szeroka bordiura okalająca łazienkę, ścięty narożnik wanny -przywołują klimat przełomu XIX i XX wieku.

Miejsca aniołów

Śpiące, uśmiechnięte, zastygłe w zadumie, podające mydło, rozmarzone, poważne, spoglądające w niebo anioły, aniołki, amorki, putti nie opuszczają właścicieli mieszkania ani na krok. Asystują także przy codziennych zabiegach higienicznych.

Każda figurka ma w łazience swoje miejsce. Specjalnie dla nich zostały zaprojektowane różnej wielkości wnęki, nisze, wytyczone miejsca na ścianach, frontach szafek, krawędziach i obudowach urządzeń sanitarnych. Sentymentalna kolekcja towarzyszy właścicielom od lat, a w nowym mieszkaniu otrzymała godną siebie oprawę. Aniołki, amorki, putti w nieprzebranej ilości przewijają się przez wszystkie pomieszczenia, towarzyszą swym gospodarzom przez cały dzień i noc. Na potrzeby aranżacji łazienki przybyło kilka nowych figurek.
Mieszkanie znajduje się w nowo wybudowanej kamienicy stylizowanej na dawne budownictwo. Wysokie pomieszczenia, duże okna poprzecinane szprosami, wiele zakamarków i tajemniczych wnęk – do tych cech nawiązuje także charakterystyczny wystrój oraz klimat wnętrz retro. To także wymarzony azyl dla niefrasobliwych aniołów. Prezentowana łazienka to nieduże pomieszczenie o nieskomplikowanym, prostokątnym kształcie i prostym programie funkcjonalnym. Umywalka, wanna, sedes, szafka z rattanowymi szufladami i pralka są grzecznie rozstawione pod ścianami. Szczelnie wypełniają wyznaczone im miejsca tworząc wrażenie, jakby były zaprojektowane specjalnie do tego wnętrza. Jednocześnie ścięcie asymetrycznej wanny pozostawia znaczną swobodę ruchu pośrodku pomieszczenia, a stylowa aranżacja – zgodnie z życzeniem właścicieli – skrywa atrybuty nowoczesności. Tłem dla wewnętrznego życia łazienki są łudząco podobne do faktury chropowatego kamienia niewielkie płytki w subtelnych odcieniach beżu. Wspinające się do różnej wysokości i opadające nierówną linią okalają dolne partie ścian, na podłodze zamieniają się w duże płytki w o ton ciemniejszej barwie i wyraźnym, grubym splocie tkaniny. Te same płytki wykorzystano do obudowy wanny. Pozwoliło to, jak również widok staroświeckiej, miedzianej baterii wannowo-prysznicowej, dyskretnie odwrócić uwagę od białej misy. W tej scenerii nawet osadzony na krawędzi wanny składany parawan natryskowy płynnie wpisuje się w stylistykę retro. Podobnie pozostałe urządzenia sanitarne i ich otoczenie – spełniając najwyższe wymogi funkcjonalności – tchną specyficznym klimatem. W przypadku podwieszanego sedesu jest to drewniana, barwiona na mahoń deska oraz towarzyszące mu stylizowane uchwyty na papier toaletowy i szczotkę. Rozłożysta, z szerokimi blatami umywalka ozdobiona miedzianą baterią osadzona została na masywnej szafce, swą estetyką nawiązująca do dawnej umywalni. Lustro nad nią oprawiono w białe, wyraziste ramy, a oświetlający je kinkiet połyskuje kolorem miedzi.
Nieodłączną częścią zaprojektowanej dekoracji są anioły. Ich sylwetki i podobizny współtworzą całość, współuczestniczą w budowaniu przestrzeni i nastroju. To właśnie anioły zdają się determinować dobór elementów wnętrza – ich kolorystykę, fakturę, wielkość, wykończenie. Tak staroświecko udekorowana łazienka to dobre miejsce dla aniołów.

Wnętrze łazienki jest ciepłe i przytulne. Wiele w nim drewna, pokrytych patyną czasu kolorów i niezobowiązujących detali. Rozłożysta umywalka z obszernymi blatami po bokach osadzona na masywnym meblu przywodzi na myśl dawne umywalnie.

A Anioły przewijają się przez całą łazienkę i współuczestniczą w budowaniu przestrzeni oraz nastroju wnętrza. Specjalnie dla nich stworzone zostały odpowiadające wielkości i pozom figurek nisze, wnęki, wytyczone miejsca na ścianach, krawędziach urządzeń sanitarnych.
A (z prawej) Aranżacja łazienki odwołuje się do stylistyki retro, dyskretnie maskując atrybuty nowoczesności. Biała, profilowana misa wanny jest ledwie widoczna w otoczeniu beżowych płytek o chropowatej fakturze kamienia. Uwagę przyciąga staroświecka, połyskująca kolorem miedzi bateria.
Zjawiskowa dekoracja łazienki sprawia, że kwestie funkcjonale są jakby mniej ważne. Podwieszany sedes zdaje się ginąć pod drewnianą, w kolorze mahoniu deską sedesową. Podobnie jak ważniejsza jest estetyka niż funkcja towarzyszących mu uchwytów.

Aranżacja łazienki

Na piętrze domu mieściły się trzy pokoje, garderoba i średniej wielkości łazienka. Realizacja marzenia właścicieli o przestronnym, luksusowym pokoju kąpielowym wymagała przeprowadzenia poważnych zmian – łazienka w obecnym kształcie pochłonęła jeden z pokojów, część holu i garderoby.

Górna kondygnacja domu w zabudowie szeregowej ma dość dużą powierzchnię. W pierwotnym układzie miały się tu znaleźć trzy pokoje, garderoba oraz średniej wielkości łazienka. Właściciele marzyli jednak o przestronnym, luksusowym salonie kąpielowym przy sypialni – cała aranżacja poddasza została więc podporządkowana spełnieniu tego życzenia. Salon kąpielowy to największe pomieszczenie na tej kondygnacji. W jego granicach znalazł się jeden z pokojów, większa część garderoby oraz fragment holu. Zachowano dwie sypialnie – małżeńską i pokój synka gospodarzy. Powierzchnia i wyposażenie łazienki są rzeczywiście imponujące. To cały kompleks higienicznowy – wypoczynkowy, luksusowa oaza wellness. Umieszczony tu został pełny łazienkowy program funkcjonalny, jest tu także sauna oraz kąt rekreacyjny z rowerkiem treningowym.
Pomieszczenie ma nietypowy kształt – podzielono je na czytelne strefy funkcjonalne; charakteru dodają też liczne skosy połaciowe. Najbliżej wejścia urządzono część umywalwiema podwieszanymi misami. Obudowa podtrzymustelaży tworzy przydatną półkę; i szafy szczecin ścianę powyżej, aż do wypełnia tafla lustra. Naprzeciwko umywalek zbudowa-ze szklanymi półkami na kosmetyki i zapasowe ręczni-jgiej stronie ścianki z wnęką zamontowano bidet i tynkowym systemem spłukującym. W głębi łazienki, ;m dachu z dwoma oknami, umieszczono wannę z hy-:em. Jest to model narożny, ale ze względu na obniże-, zamontowano go centralnie, dzięki czemu poprawił >rt korzystania z wanny. Została ona obudowana szerokim podestem tworzącym praktyczną półkę na kąpielowe akcesoria i ozdobne rośliny doniczkowe. Vis-a-vis wanny znajduje się obszerna wnęka, w której urządzono saunę. Sąsiaduje z nią kabina prysznicowa, lekko wcinając się w przestrzeń sauny. Wokół pięciokątnego brodzika wzniesiono wymurowane ściany; tworzą one przestronną kabinę.
Złożona, wielowątkowa przestrzeń łazienki została zdyscyplinowana spokojnymi, monochromatycznymi elementami wykończeniowymi. Zastosowana kolorystyka nawiązuje do charakteru całej aranżacji domu, gdzie dominują jasne beże z akcentami ciemnego drewna, prostota i oszczędność w stosowaniu dekoracji. W łazience zastosowano prostokątne płytki ceramiczne imitujące odcień i fakturę trawertynu – pojawiły się na części ścian, podłodze, obudowie wanny. W kilku miejscach – np. między lustrem i umywalkami – znalazł się dekor z naturalnego kamienia z delikatnym motywem roślinnym. Równie ciepła i delikatna jest barwa pozostałych fragmentów ścian oraz sufitu. Na tym jasnym, jednolitym tle rozmieszczono urządzenia sanitarne w kolorze pergamon, o lekko zgeometryzowanych formach. Ciekawy kontrast wprowadza do wnętrza zastosowanie ciemnobrązowego drewna kempas. Z egzotycznego drewna wykonana jest podłoga przenikająca do pomieszczenia z holu, a także ściana zewnętrzna sauny.

Przestronna kabina prysznicowa wyposażona w panel hydromasażowy lekko wcina się w przestrzeń sauny. Nad pięciokątnym brodzikiem wzniesiono wymurowane ściany. Drzwi z tafli bezbarwnego szkła są zawieszone na delikatnych chromowanych zawiasach. W głębi łazienki, pod skosem dachowym z dwoma oknami, umieszczono narożną wannę z hydromasażem. Ze względu na obniżenie sufitu, zamontowano ją centralnie. Misa obudowana jest szerokim podestem tworzącym praktyczną półkę.

Tuż przy wejściu urządzono część umywalkową. Obudowa stelaża podtrzymujących misy tworzy przy datną półkę; ścianę powyżej wy pełnia tafla lustra. Naprzeciwkc umywalek utworzono podświetlo ną wnękę ze szklanymi półkami m kosmetyki i ręczniki. W łazience znalazł się pełny program funkcjonalny, a także sauna i kąt rekreacyjny z rowerkiem treningowym. Na ścianach zastosowano płytki ceramiczne imitujące trawertyn; w kilku miejscach pojawia się dekor z delikatnym motywem roślinnym.

Łazienka i sauna

Stopniowe przeobrażenia, którym z biegiem czasu ulegała i ciągle ulega sauna, mają na celu poprawienie komfortu kąpieli, ale także – niejako przy okazji – dostarczenia nowych wrażeń i doznań. Umożliwiają to nowoczesne rozwiązania budowlane, instalacyjne oraz elementy wyposażenia.

Formą sauny była ziemianka – jama w ziemi, sytuowana w pobliżu rzeki, jeziora, strumienia. Jej podstawowe, a nierzadko jedyne, wyposażenie stanowiła sterta kamieni rozgrzewana przed kąpielą. Z czasem zastąpiły ją drewniane chatki, a palenisko – prosty, opalany drewnem piec wypełniony kamieniami. Początkowo pomieszczenia z ociosanych bali były małe, skromne, nie posiadały poddasza ani okien. Z biegiem łat zaczęły przybierać bardziej urozmaiconą bryłę. Do dziś, wkomponowane w otoczenie, wolno stojące lub przyklejone do budynków mieszkalnych drewniane chatki ze spadzistymi dachami i oknami to nieodłączny element krajobrazu Finlandii. Ten romantyczny wizerunek sauny musiał jednak ulec modyfikacji. Ludzie pragnęli z niej korzystać także w mieszkaniach w blokach, podczas wypoczynku w hotelach, podróżach biznesowych. Poza tym przyjemności i dobrodziejstwa płynące z gorących kąpieli docenili także mieszkańcy innych regionów świata, a zwolenników wciąż przybywa. Rozpoczęła się więc masowa produkcja modułowych kabin saunowych, przystosowanych do wstawienia do wyznaczonej przestrzeni. Sauna modułowa. Składa się z gotowych do zmontowania elementów – ścian, sufitu, ławek, oparć. Z reguły dołączony jest także zestaw materiałów potrzebnych do jej zainstalowania (listwy, wkręty, śruby, dokumentacja technicznaa nie raz również z elemantami dodatków łazienkowych). Poszczególne elementy są kompletowane u producenta i po przewiezieniu na miejsce montażu odpowiednio ze sobą łączone. W ten sposób są przygotowywane kabiny standardowe, jak również na indywidualne zamówienia. Chociaż sauna modułowa wydaje się względnie prostą konstrukcją, aby należycie funkcjonowała i wywiązywała się ze swoich zadań musi spełniać szereg wymagań. Sauna modułowa to swego rodzaju przełom w jej bardzo długiej historii. Od tego momentu można ją zainstalować praktycznie wszędzie, a jej bryła może przybierać dowolne kształty. Do pomieszczeń o podstawie kwadratu i prostokąta dołączyły trójkątne, pięciokątne, półokrągłe, ze ściętymi narożnikami i sufitem po kształty niemożliwe do zdefiniowania jednym słowem. Podobnie z kubaturą – małe, 1-2-osobowe mogą być częścią łazienki w bloku, większe uzupełnią wyposażenie domowej przestrzeni wellness, a jeszcze większe przeznaczone są do obiektów użyteczności publicznej. Powszechnie, obok paneli z różnych gatunków drewna, zaczęto używać w konstrukcji kabiny sauny szkła. Szklane tafle to nie tylko przeszklenia drzwi, okna czy werandy, ale całe ściany łączone np. aluminiowymi profilami. Przeszklone elementy powiększają optycznie kabinę i pozwalają zachować kontakt wzrokowy z tym, co dzieje się dookoła. Do budowy kabiny saun używa się także innych materiałów, np. akrylu.

Indywidualizacja wnętrza. Najmniej podatna na wpływy współczesności okazała się surowa prostota drewnianego wnętrza sauny. Tutaj drewna nie da się zastąpić żadnym innym materiałem, podobnie jak trudno byłoby się obyć bez drewnianych ławek-leżanek. Ale i tu nie obyło się bez zaznaczenia wpływu czasu i postępu technicznego. Teraz ławki mają już własne oparcia i osłony, zaczynają wyokrąglać narożniki i przybierać kształty odpowiadające układającym się na nich ciałom. Są wygodne, nienagannie oszlifowane, przyjemne w dotyku i dla oka, zachęcają, by na nich spocząć. Także dyskretne, odpowiednio dawkowane światło, nadal buduje klimat saunowej kąpieli oraz sprzyja odpoczynkowi i relaksowi. Ale obecnie mieni się ono różnymi kolorami, w których specjaliści dopatrują się działania terapeutycznego. Wreszcie najnowsze modele elektrycznych pieców ustawiane są na środku wnętrza i umożliwiają – oprócz kąpieli przez pocenie się – także saunę mokrą i parową oraz aroma-terapię.

Łazienka przy saunie

To miała byc łazienka przy saunie, ale podczas pracy nad projektem odwróciły się proporcje i powstała duża, wygodna łazienka – z sauną. Przemyślana aranżacja pomieszczenia łączy komfort korzystania z sauny z tradycyjnymi funkcjami wnętrza łazienkowego.

W domach jednorodzinnych jest zwykle kilka łazienek, z których każda pełni odmienne funkcje – przy sypialni małżeńskiej, tzw. gościnna, dziecięca. Czasami pojawia się potrzeba wyjścia poza ten schemat i stworzenia nowego modelu łazienki z nieco innym programem funkcjonalnym. W tym przypadku gospodarze mieli do dyspozycji cztery łazienki, co zaspokajało potrzeby rodziny z dwójką dzieci. Dom jest obszerny, ma przestronną piwnicę, którą przeznaczono na przestrzeń wypoczynkowo – rekreacyjną; została tu m.in. urządzona sala do bilardu. Miała się tutaj znaleźć także wymarzona przez właścicieli sauna i towarzysząca jej niewielka łazienka z kabiną natryskową, umożliwiającą wzięcie prysznica po pobycie w saunie. Metraż piwnicy okazał się na tyle duży, że pojawiła się możliwość rozszerzenia formuły – piąta łazienka w domu to był kuszący pomysł. Łazienka podzielona jest na dwie umowne strefy – umywalkową i relaksacyjną, której najważniejszym elementem jest sauna. Granicę między nimi wyznacza linia szafirowych płytek terakoty, kwadratowych wstawek na drzwiach do w.c. i niebieskich ceramicznych stożków biegnących w poprzek sufitu.

Z przestrzeni piwnicy wydzielono ścianami spore prostokątne pomieszczenie; jeden z jego narożników zajęła sauna, pozostałe wyposażenie to niezbędny natrysk, umywalka, oraz osobne w.c. Ta nowa łazienka jednak znacznie różni się od pozostałych. Cały dom, włącznie z wnętrzami łazienkowymi, utrzymany jest w stonowanej, spokojnej kolorystyce beży, brązów, bieli. Tutaj właściciele pozwolili sobie na odrobinę szaleństwa, co objawiło się przede wszystkim w sposobie doboru kolorów. Projektantka zaproponowała dość odważny zestaw barw, który nadał wnętrzu wyrazisty charakter. Połączenie intensywnych, nasyconych odcieni koloru żółtego, szafirowego i czerwieni działa ożywczo, nastraja optymistycznie – ta odmienna, bardziej zdecydowana nuta, szybko przypadła gospodarzom do gustu. Zółto – niebiesko – czerwona paleta to nawiązanie do kolorystyki abstrakcyjnej, geometrycznej kompozycji namalowanej na płytkach ceramicznych. „Obraz” umieszczono w pobliżu umywalki, na sąsiedniej ścianie zawieszona została wąska tafla lustra, która go podwaja. Kompozycja była inspiracją nie tylko do doboru kolorystyki, ale także wyposażenia łazienki – dominujące geometryczne motywy mają swoją kontynuację w postaci zgeometryzowanych elementów wystroju wnętrza, w których przewija się kształt trójkąta i stożka. Najlepszym przykładem jest aranżacja umywalki – wybrano model z oryginalną, ściętą, szafirową osłoną syfonu. Doskonale dobrano także baterię umywalkową – jej korpus wieńczy wyraźny stożek, a uchwyt ma intensywnie błękitną barwę. O dynamice aranżacji, oprócz zabawy kolorem i geometrycznych układów, decyduje sposób rozmieszczenia funkcji.

Kabiny parowe, sauna

Spędza się czas z rodziną i przyjaciółmi, kłopoty i stres zostawiając za progiem – dla skandynawów , a zwłaszcza finów, sauna to rodzaj instytucji narodowej. Tu nie wypada głośno rozmawiać, kłócić się, czytać książkę lub gazetę.

Reguły wyznaczające jak długo należy przebywać w saunie. To zależy od indywidualnych predyspozycji, każdy więc poci się w saunie tak długo, jak długo sprawia mu to przyjemność. Współzawodnictwo nie jest w dobrym tonie, bo sauna to miejsce szczególnej uprzejmości, gdzie rywalizować po prostu nie wypada. Obowiązuje cisza i spokój. Głośne rozmowy, jedzenie, słuchania radia, czytanie, pośpiech są wbrew etyce sauny. Warto natomiast spróbować tego, co lubią koneserzy – bicia po gołym ciele miotełkami z brzozowych gałązek. Uderzanie po rozgrzanej skórze poprawia krążenie krwi i daje przyjemne uczucie porównywalne z delikatnym szorowaniem lub masażem. Do sauny raczej nie chodzi się w pojedynkę, bo pobyt w niej to także wydarzenie towarzyskie. Gościnność nakazuje zapraszanie do sauny przyjaciół, współpracowników, a nawet partnerów biznesowych. Wtedy z reguły gospodarze wydają specjalne kolacje. Pomiędzy seansami serwowana jest duża ilości napojów, a na zakończenie – potrawy zawierające znaczne ilości soli. Dobre wychowanie nakazuje również udostępnienie gościowi płaszcza kąpielowego i ręcznika. Nie wyobrażający sobie życia bez sauny Finowie założyli w 1937 r. Fiński Związek Saunowy. Za cel nadrzędny przyjął on popularyzowanie idei oraz kształtowanie pozytywnego wizerunku sauny. Podobne stowarzyszenia powstały w innych krajach. Od kilku lat istnieje także Polski Związek Saunowy. Najlepszymi ambasadorami tej tradycji są Skandynawowie, którzy mieszkając i pracując w innych krajach nie mogą się obyć bez dobrodziejstw gorących kąpieli. Po prostu – gdzie dom, tam sauna.

Opinie:

Nie wyobrażam sobie, by w naszej ambasadzie nie było sauny. Jest to sauna tradycyjna, z drewna i oczywiście wieloosobowa. Korzystają z niej zarówno pracownicy, jak i goście dyplomatyczni. Kąpiel w saunie samemu nie ma sensu – to miejsce towarzyskich spotkań. Szwedzi bardzo lubią saunę i korzystają z niej przeciętnie raz w tygodniu. Nie każdy dom jest jednak w nią wyposażony, bo to kosztowny dodatek. W porównaniu do fińskich, szwedzkie sauny są bardziej mokre i niższa jest w nich temperatura. Czasami instaluje się dwa rodzaje saun – suchą i mokrą, dzięki czemu można korzystać z różnych kąpieli. Sauna jest świetna zwłaszcza jesienią i zimą, bo znakomicie oczyszcza ciało i zwiększa odporność organizmu na wirusy wywołujące przeziębienia oraz grypę. Naprawdę gorąco polecam.

Obecność sauny w firmie była obowiązkowa z uwagi na branżę, którą się zajmuje. Z nami jest podobnie jak ze sprzedawcami samochodów – musimy znać od podszewki to co sprzedajemy, a nie tylko teorię. Korzystamy więc z sauny bardzo często – bo lubimy i z powodów zawodowych – nie tylko z tej znajdującej się w naszej firmie, ale i podczas służbowych wyjazdów, także za granicę. W ten sposób pracownicy poznają wszelkie zagadnienia techniczne związane z sauną, korzyści zdrowotne oraz uczą się zachowania w saunie. Sauna jest bowiem czymś więcej niż zwykłym pomieszczeniem higienicznym, w którym oczyszcza się ciało. To swego rodzaju filozofia, wydarzenie towarzyskie, sposób na eliminowanie stresu, wyciszenie i jednocześnie naładowanie energią oraz psychoterapia. Sauna w firmie Klafs jest wieloosobowa i koedukacyjna, typu profi, wykonana z drewna jodły kanadyjskiej i abachi. Korzystają z niej także nasi goście. Co pół roku organizowane są spotkania z parterami biznesowymi. Oprócz szkoleń, jeden dzień zawsze jest poświęcony integracji. Wspólny pobyt w saunie jest stałym i oczekiwanym punktem programu. Co do ciekawych gości przebywających w tej saunie, to zwykle korzystają z niej nasi partnerzy oraz sprzedawcy krajowi i zagraniczni. Natomiast wykonywaliśmy sauny dla osób z pierwszych stron gazet, zarówno polskich, jak i z krajów ościennych. Nazwisk nie mogę podać.

W fińskiej ambasadzie w Polsce sauna jest duża, reprezentacyjna – obok znajdują się basen i pomieszczenie z kominkiem. Często korzysta z niej personel, łącznie z ambasadorem, goście prywatni oraz oficjalni, w tym członkowie rządu podczas wizyt w Polsce. Sauna w kulturze fińskiej to miejsce wyjątkowe, rodzaj instytucji narodowej, gdzie obowiązuje specjalna etykieta. Zaproszenie gościa do sauny oznacza, że gospodarz darzy go wielkim szacunkiem, to także symbol zaufania i gościnności. W języku fińskim jest wiele określeń, trudnych do przetłumaczenia na język polski, określających sposób zachowania się w saunie, np. „rzucanie wody na kamienie”. Finowie najczęściej korzystają z sauny w temp. ok. 80°C i lubią w niej podnosić wilgotność właśnie poprzez polewanie gorących kamieni wodą. Do specyfiki fińskiej sauny należy też okładanie się brzozowymi witkami. Taki tradycyjny charakter ma sauna w Ambasadzie Finlandii.

Polsce bez sauny. Bez kąpieli w saunie Finowie nie potrafią żyć, korzystają z niej codziennie. Jest to dla nich sposób na relaks, wyciszenie, spotkanie z przyjaciółmi. Obecnie w biurze Oras pracują tylko Polacy, ale zarażeni bakcylem sauny. Wielkim zwolennikiem sauny jest m.in. prezes korzysta z niej regularnie. Kabiny parowe w naszej firmie to tradycyjna sauna fińska do kąpieli suchych. Korzystają z niej tylko pracownicy. Czasami spędzamy tutaj wolny czas nawet w weekendy, zawsze jednak w kameralnym gronie.

Nasi pracownicy i goście mają do dyspozycji dwie sauny – z drewna świerkowego i cedrowego, a także łaźnię parową i wannę spa. Obok znajduje się pokój z kominkiem, gdzie można spotkać się ze znajomymi, porozmawiać i odpocząć. W środy, po pracy, z centrum wellness korzystają panie pracujące w naszej firmie, zaś w piątki – panowie. Oczywiście zapraszamy tutaj gości, także biznesowych. W saunach można skorzystać z różnych rodzajów kąpieli. Sauna świerkowa jest bardziej tradycyjna – wilgotność podnosi się w niej poprzez polewanie wodą rozgrzanych kamieni. Cedrowa jest większa, wyposażona w piec typu combi z możliwością regulacji wilgotności. Można więc w niej korzystać z wielu rodzajów kąpieli w zależności od życzenia. Pracownicy i goście chętnie korzystają z kąpieli w saunie, większość – systematycznie co tydzień. Po sobie wiem, jak bardzo jest to wciągające. Kiedy zdarzy się, że w jakimś tygodniu nie można skorzystać z sauny, odczuwa się jej brak. Sauna doskonale uodparnia organizm. Odkąd korzystam z sauny, nie mam problemów z przeziębieniami. W 1996 r. firma Koperfarm nawiązała współpracę z firmą Tylko – wiodącym producentem saun i łaźni parowych na świecie. Rok później na naszej ekspozycji znalazły się sauna i łaźnia, które można użytkować.